چند روز پيش ، درست روز اول فروردين ، درست روز اول سال ، تولدم بود ؛ من با سال نو شدم يعني هميشه با سال جديد من هم نو مي شم . امسال بيستمين بهاري بود كه شروع شد تا من اونو ببينم . چند سال پيش پيش خودم فكر كردم كه تا بيستو يكي ، دو سالگي بيشتر وقت ندارم تا كامل وارده زندگي و اجتماع بشم . از كامل منظورم اخلاق ، درس ، هنر و ..... است . چيز هائي كه به ظاهر براي گذران زندگي به اونها خيلي احتياج داري ! چند وقت بعد از اين فكر يه آقائي كه برام خيلي ارزشمند و عزيز بود و حنوض هم هست تو يه بحث دو نفره كه بين من و اون بود به همين نكته اشاره كرد .  اون گفت الان از وقتت خوب استفاده كن و هر كاري كه مي دوني براي رسيدن به يك آينده خوب نيازه انجام بده چون بعدا ممكنه وقتش نباشه . من اون روز فكري كه قبلا با خودم كرده بودم رو براش گفتم و اون حرفم رو تائيد كرد ؛ و حالا دارم فكر مي كنم كه تو اين بيست سال چي كسب كردم كه براي آيندم خوبه :

درس : استعدادش رو داشتم و دارم ، بهم مي گن خانم دكتر ولي نمي دونم چرا سر 2 تا درس ناقابل عقب موندم ، جالب اينجاست كه اون 2 تا درسم فوته آبم ولي ...................

اخلاق : به غير از بعضي وقت ها كه خيلي بد خلق مي شم ،  بقيش رو ديگران بايد  بگن

هنر : نصفه كاره معرق بلدم كه بايد برم كاملش كنم و يه سري كار هاي خورده پا در حد كشيدن گيليمم از آب

دلم داره براي خودم مي سوزه حالا كه به خودم و دور و اطرافم نگاه مي كنم مي بينم كه جزء 2 تا وبلاگ هيچي ندارم گرچه بقيه شايد خيلي قبولم داشته باشن .

دلم واسه خودم مي سوزه گرچه مي دونم براي ساختن آيندم حنوض كوتاه زماني وقت دارم  ..............

نمي دونم حنوض وقت دارم خودم رو تو آزمايشگاه تحقيقاتي يا دانشكده پزشكي راه بدم يا نه .